ए सरकार ?
तिमी सरकार भएर गर्न नसकेको ,
तिमी शक्ति भएर व्यहोर्न नसकेको ,
कर्म , काण्ड र कल्याण,
म एक्लो मनुवाले गर्न सकुँला र ?
पछाडी फर्केर हेर्दा अस्ताउन लागेको घाम बाहेक ,
अगाडी फर्केर हेर्दा छिया छिया भएका ठाम बाहेक,
मेरा यी स्वार्थी आँखाहरु अरु केहि देख्न सक्दैनन ,
ए सरकार !
तिमीलाई देख्न भनेर सुदुरको मान्छे ,
तिमीलाई भेट्न भनेर पुर्वको मान्छे ,
तिम्रै आँखा अगाडी धर्ना बसेको छ ,
तर तिमीले तिनलाई देख्दैनौँ ।
ए सरकार !
आँखा भएर पनि तिमी किन यति दुष्ट छौ ,
थाहा छ , तिमीेले देख्ने सपना ,
र यी अवोध मान्छेले देख्ने सपना ,
कति फरक छन ,
मान्छेहरु साझँको गाँसको चिन्ता गर्छन ,
तिमी मान्छेहरुलाई केवुलकारमा चढाउने सपना देख्छौ ।
मान्छेहरु लाज ढाक्नलाई एकसरो कपडा खोज्दैछन ,
तिमी कपडा फ्याक्ट्रि खोलेर रोजगारी दिने सपना देख्छौ ।
मान्छेहरु आफ्नो नाममात्रै लेख्न सक्ने शिक्षित हुन चाहन्छन ,
तिमी हरेक मान्छेहरु पढाएर साहित्यकार बनाउन खोज्छौ ।
मान्छेहरु बाटोमा ह्दिा सुरक्षा होस भन्छन ,
तिमी चोकचोकमा सिसि क्यामेराको प्रचार गर्दै हिड्छौ ।
मान्छेहरु कमसेकम हर साझँ वक्ति मुनि अक्षर कुदाउन चाहन्छन,
तिमी मैनवक्ति मुनि पढीरहेकालाई हजारौँ मेगावाटको सपना पढाँउछौँ ।
मान्छेहरु वर्षामा ओत लाग्न एउटा कटेरो खोजिरहेछन ,
र तिमी , तीनिहरुलाई महल बनाइदिने आश्वासन बाँड्छौ ।
ए सरकार ,
मैले भन्दिन तिमी छैनौ,
तर तिमी भनेको जस्तो छैनौ ।
इँटाहरुका चोटहरबाट सृजित आँशुहरुमा,
म यो देश बनाउने सपना देखिरहेको छु ।
तिमी सेतो फुलेको दारीमा हिमाल झल्काउने आँट किन गर्छौ ?
सरकार मैले भन्दिन तिमी पराई हौ ,
तर तिमी आफ्नै भने होइनौ ।
सरकार मैले भन्दिन तिमी एकथोक हौ ,
तर तिमी सवैथोक पनि होईनौ ।
तिम्रा आश्वासनमा झुलेका केयौँ रातहरु ,
मान्छेहरु सुन्दर सपनाहरुमा निदाइरहेका हुन्छन ।
तिम्रा योजनाहरुमा देखाइएका बाटाहरुमा ,
मान्छेहर हररात सपनामा हिँडिरहेका हुन्छन ।
दुर्भाग्य , ती मान्छेहरु विपनामा यो कहिल्यै देख्न पाएनन ,
किन थाहा छ सरकार ? तिमी यी मान्छेलाई चिन्दैनौ ।
No comments:
Post a Comment