आब्हान प्रेमको
तिम्रो बारेमा लेख्छु भनेर वसेको हुँ , के लेखेँ , के लेखिँन यसको पहिचान म सँग छैन ।यी शब्दहरु म जो लेखिरहेछु अथवा भनौँ लेख्न गइरहेको छु , त्यो साहित्यको कुन विद्यामा पर्छ वा गैरसाहित्य नै हो , त्यो पनि म जान्दिँन । मात्र यो जान्दछु कि म यो सवै तिम्रो नाममा लेखिरहेछु ।
तिम्रो बारेमा लेख्छु भनेर कलम समात्दै गर्दा ममा पनि उत्पन्न भए अनेकन विचार ,भाव , प्रेम तिमी प्रति । र यस विचमा मैले आफ्नो बारेमा सोच्न सकेको छु , तिमीलाई जोडेर ।
अव म सँग त्यति विचार छैनन , काम मात्र वाँकि छ ।
के बुझ भने मेरा यी कामप्रतिका उद्घोषहरु तिम्रै अगाडी पछाडी दौडेका छन , सम्हाल यसलाई ।
थाहा छ आज चिसो छ । थाहा छैन , आज चिसो छैन । तिमीसँगको साक्षात्कारले जुन न्यानोपन दिन सकिरहेको छ मलाई , मेरा लागि साएदै सक्ने छन यस्तो गर्न विहानी सुर्यका किरणहरुले ।
अव प्रश्न उठ्छ आफैँमा , म तिमीलाई पत्र लेख्दैछु ? खै
त । म तिमीलाई के भनेर बोलाँउ ? मैले बुझे सम्म पत्रमा नाम लेखेरै सम्वोधन गर्दा राम्रो हुन्छ र अहिले भने मलाई तिम्रो नाम के लेखौँ भनेर निर्णय गर्न सकस परिरहेको छ ।
सरी फर द्याट मैले तिम्रो नाम वोलाउन सकिन र अर्काे कुरा म तिमीलाई तिम्रो नामबाट भन्दा पनि तिमी प्रतिको मेरो प्रेमबाट चिनाउन चाहन्छु । के संभव होला ?
सम्वोधन त खोजौली नी , तिमीले मलाई जे भनेर वा जसरी वोलाउछ्यौ त्यसरी नै मैले पनि वोलाएको छु भनेर वुझ है ।
दिन १५
रात १६ ( आजको सहित )
घण्टा , मिनेट , सेगेन्ड , क्याल्कुलेटर दवाउ र विस्तारै पुग सेगेन्ड सम्म ।
अव सम्झ, तिम्ले निकालेको हर सेगेन्ड जति छ , त्यति पटक सम्झिएको छु मैले तिमीलाई । के वुझ भने मैले तिमीलाई एक सेगेन्ड पनि विर्सन सकेको छैन , यसको मतलव यहि हो ।
म साहित्यकार होईन , घुमाएर लेख्न सक्दिन । म पत्रकार होईन , सिधा कुरा लेख्न जान्दिँन । र घुमाएरै लेखुँ तिमीले नबुझौली भन्ने डर भो , सिधा लेखौँ , लेख्न मन लाएन । सिधा लाग्दा अलि असुहाँउदो होला । तिमीलाई सजिलो पार्नका लागि यो अहिले लेखिरहेका यी सवै वाक्यहरु ‘एभरेज राइटिङ’ हो भनेर बुझिदेउ ।
मैले देखेसम्म दुव्ली , पातली , अग्ली छौ ,हाम्रो गामतिर यस्तो मान्छेलाई लुरे वा लुरी भन्छन ।
अहिले मैले घडिमा कति वज्यो भनेर हेर्न खोजेँ तर विचमा रोकिँए फेरि , किन थाहा छ ? मलाई अवेर हुन सक्छ सुत्नलाई । र म सोच्छु , तिम्रो लागि जे पनि गर्नेछु वा गरिरहेको हुनेछु । मलाई कहिल्यै अवेर हुनेछैन । म तिम्रो प्रेमको जस्तै एउटा निश्चित गति बनाउन चाहन्छु तिम्रो सम्झनाको ।
तिमीले भन्यौ , ‘मात्रै साथी हौ तिमी मेरो ।’
मैले ‘होईन’ भनिन ।
दोस्रो दिन भन्यौ , ‘यु आर माइ वेस्ट फे्रन्ड ।’
त्यो पनि त मैले ‘होइन’ भनिन नी ।
एक हप्ता पछि सम्म कुरेँ , केहि थप्छौ कि भनेर । थपिनौँ । किन थपिनौ भनेर मैले केहि सोधिन । बरु , मैले आफैँ थप्दिए , ‘पछि अरु थप केहि हुन सक्छु कि ?’
तिमीले पनि त ‘सक्दैना’ै भनिनौँ ।
म गलत हुँदो हुँ वा भ्रममा हुँदो हुँ , त्यहि दिन देखि मैले तिमी प्रति मेरो केहि न केहि प्रेम रहेको अनुभुति गर्न थालेको ।
तिम्ले भन्यौ , ‘केहि त लेख ।’
मैले साएद धेरै लेखेँ ।
फेरि मैले भनेँ , ‘मैले लेखेको वुझ्यौ ?’
तिम्ले भन्यौ , ‘अलि अलि ।’
थाहा छ , लेख्नेहरु आफ्नै वा अर्कैको कुरा भएपनि आफ्नै सम्झेर लेख्छन , वुझ्नेले पनि लेख्नेकै भनेर वुझ्छन ।
म तिम्रो बन्न चाहन्छु , तिम्लाइ आफ्नै भन्न चाहन्छु । थाहा छैन मैले यसको लागि के के गर्नुपर्छ वा के के गर्नपर्दैन ? तर जे जे गर्न पर्नेछ त्यो गर्नेछु र जे जे गर्न पर्नेछैन , त्यो गर्नेछैन । किन ? भनौली , प्रेम गर्छु नी त ।
तिमी आयौ , फेरि आयौ र आइनै रह्यौ ।
र भन्न सक्दछु म , अव तिमी आएको हेर्ने , देख्ने र महशुस गर्ने लत वसेका छ म मा , एडिक्ट भनुँ न तिम्रो आगमनको । तिमी गयौ भने , फेरि गयौ भने र आँउदै आइनौ भने , मेरो हालत के होला भन त , एकदम खराव , अत्यन्त खराव ,सवैभन्दा खराव ।
म भइरहेछु सुयोगविर जस्तो जहाँ उसले सकम्वरीलाई देखाउन खोजेको प्रेम जस्तै गरेर प्रेम देखाउन खोज्दैछु भ तिमीलाई तर हेर न पारिजातले च्वाट्टै चुडिँदिइन शिरिषको फुल र विदा गरिदिईन सकम्वरीलाई । अहँ म यस्तो त सोच्न पनि सक्दिन । सोच्दछु त्यस्तो इन्डिङ चाहिँदैन मलाई । म फर्किन खोज्छु सुयोगविरको भुमिकाबाट ।
म तिम्रो लागि अतित बन्न चाहन्छु , समर लभको जसलाई उसले सवैभन्दा बढी प्रेम गरेकि साया टाढिन्छ सम्बन्धबाट अकस्मात । उ पुग्दछ , ओश्लो उसैको खोजीमा । बुझन म अतित वन्न खोजे पनि तिमीलाई साया वनाउन चाहन्न , मात्र बनिदेउ तिमी मेरो प्रेमिका , रहिदेउ मेरै निकट , र वचाइदेउ मेरा आशा , अपेक्षा र भविष्य जो मैले तिमी प्रति नै समर्पण गरेको छु ।
मैले तिमीलाई देखेको छैन प्रत्यक्ष , अझँ तिम्रो आवाज त प्रत्यक्ष वा अप्रत्यक्ष कुनै पनि तरिकाले सुनेकै छैन । कमसेकम तिम्रो आवाज सुन्नबाट तिमीले वन्चित गरेकि छौ , यसमा तिम्रो ध्येय के थियो वा छ ? म जान्दिँन । यतिमात्र जान्दछु , आजसम्म जतिपनि व्यक्तिका जतिपनि आवाजहरु मैले सुनेका छु वा मसम्म आइपुगेका छन , त्यसको भन्दा बढी भार महशुस गरेको छु मैले तिम्रो आवाज विहिनताबाट । एकदम गहिरो ,गहिरो ।
तिमी टाढा छौ । मैले तिम्लाई चाहेर वा बढी नै चाहेर पनि भेट्न सक्दिँन तत्काल । टाढा छौ नी तर थहा छ यो पटक पनि म वस्नेर तिमी वस्ने दुइटै सहरमा फुलहरुको कारोवार बढेको छ , कारोवारीहरु बढेका छन । तिम्रो बारेमा जान्दिन तर यो शहरमा वेच्न राखिएका गुलावहका फुलहरुको म अहिले पनि ग्राहक बन्न सकिन । मलाई मन नै पर्दैन के गुलाव । मेरो लागि तिमी नै गुलाव हौ भनेर मैले सोचिसकेपछि म तिमीबाहेक अरुलाई मन पराउन वा प्रेम गर्न सकुँला त ? र म गुलाव तिम्रो पु¥याउन पनि सक्दिँन ।
म परिभाषा दिनलाई पढेँ , दिएर पास भएँ । म अर्थ लगाउन स्कुल गएँ , अर्थ लगाएर फर्केँ । फेरि म हिसाव सिक्न क्याम्पस गएँ , सिकेर फकिएँ । जे गर्न गएँ , त्यहि गरेर फर्केँ । तिमी पहिलो थियौ जसको नजिक म पुग्न सकेँ , प्रेमिल आशाका संभावनाहरु लिएर तर फर्कन सकेको छैँन हेरन , जुनसुकै होस परिणामका कुम्लोहरु बोकेर । म त्यतै अड्किएँ , तिमी भएतिरै , तिमी तिरै , तिम्रो बुझाई तिरै , तिम्रो आवरणतिरै । तिमीले अड्काएर राख्यौ थाहा नपाएरै । अनुभव गर त , कुनैपनि फरक फरक अवस्था र आवरणमा म छु तिम्रै वरिपरि , मात्रै वरिपरि ।
